Gemeenschap Mirte

Mirte

Stilstaan bij


 

 

Plotseling een mens in nood, een verscheurd

gezicht, ogen uitgebeten, verkrampte handen,

weten: help hem, zeg wat, neem zijn angst en

wanhoop op je, wees niet zijn zoveelste beul,

 

dit ogenblik beslist, deze kans keert

nooit, hij brandt in je hart, nog een seconde

en hij blijft schroeien, maar doorlopen zonder

zelfs om te kijken, proberen of je vergeet.

 

Schouders optrekken. Ik kan hem toch

niet losmaken, ik moet mij niet willen

bemoeien met vreemde zaken, ieder zijn lot.

 

Zo een stad vol, steden, straat na straat,  

iedere voetstap een wereld van ogenblikken

die mij waarachtig spreken, die ik zwijgen laat.

 

Gabriël Smit